La Charo
Welkom! help yourself! wat ben ik toch een goede gastvrouw

Mijn naam: Charo. Woonachtig te Amsterdam.

Zoals ik volgens mij eerder heb geschreven (zo niet, dan vergis ik me; ben te lui om het te checken) doe ik een opleiding aan het conservatorium van Alkmaar, en wel muziektheater. houdt in dat ik zing, speel en dans (en natuurlijk de vereiste bijvakken).
als afsluiting van het jaar kregen we de opdracht een stuk te schrijven/samenstellen in de stijl van de jaren ’30. mijn hoofd sloeg gelijk op hol: de grote crisis, aanloop naar de WOII en ander racisme, de scheve verhoudingen tussen mannen en vrouwen. zo al genoeg interessante thema’s om mee te werken.
omdat ik zelf teksten schrijf (lees: probeer goede, mooie en bruikbare teksten te schrijven) leek het mij leuk zo veel mogelijk van de toneelteksten zelf te schrijven. omdat ik niet het ‘musicallige’ type ben wilde ik er geen oppervlakkig en hapklaar stuk van maken, zoals veel van de hedendaagse musicals zijn. aan de andere kant wilde ik er ook niet een al te zwaar, pessimistisch en pretentieus stuk van maken. een lopend en boeiend verhaal schrijven, zonder al te veel tekstuele ornamenten, zoals ik leuk vind en vaak doe in gedichten oid, maar wel enigszins poetische teksten, bleek toch iets moeilijker dan verwacht. doch is het me wel gelukt en is er niet veel veranderd aan mijn eerste versie.
spelen met die teksten en dat aan een publiek laten zien, werd opeens ook heel eng en spannend, een dag voor de uitvoering. zouden mensen het niet te kinderachtig, pretentieus of lelijk vinden? of te overdreven en dramatisch? 0f niet pakkend en duidelijk genoeg?
heb geen (enorm) slechte dingen erover gehoord – hoewel mensen negatieve dingen toch niet of minder snel zullen zeggen. wat complimenten hier en daar. ook opbouwende kritiek waar ik erg blij mee ben.
al met al, ben ik eigenlijk best tevreden en ietwat trots op mezelf. ik heb met 4 andere mensen een stuk op het podium gezet, waar ik zelf een grote creatieve inbreng in heb gehad en waar ik van heb genoten! dankjewel lieve klasgenootjes!

dit bevestigt toch enigszins EN geeft me extra kracht en zin om verder te gaan waar ik mee bezig ben; mn eigen koers varende op mn zelf gebouwde scheepje, hopend een plek te kunnen veroveren in de theaterwereld en te kunnen leven, genietend van mn dagelijkse bezigheden!

Bij de muziek die ik in mn eerste log heb beschreven, heb ik twee weken geleden een filmpje gemaakt.
Ik zit op het conservatorium voor muziektheater (zang, spel en dans) waar we het vak Analyse hebben. Als aflsuiting van de analyse van dit muziekstuk bedachten mijn klas en ik bij de muziek een filmpje te maken, de emoties en beelden die we erbij kregen vorm te geven. ik was/ben de regisseur ervan, wat erg leuk was! ik had verwacht het moeilijk te vinden een ander te zien acteren en het zelf niet (beter) te mogen doen en nu eens niet voor maar achter de camera te staan. maar te mogen bepalen en iedereen te vertellen wat ze moeten doen, zodat het eruit gaat zien zoals het in mijn hoofd zit, beviel me erg goed! ik heb de beelden al teriug gezien en ik ben erg tevreden en trots! op mezelf ook wel, maar vooral op mijn vriendin en klasgenote sterre, die de hoofdrol speelt van het meisje dat de emotionele ‘rollercoaster’ ondergaat in het filmpje. was een erg heftige ervaring; met mijn woorden (= haar subtext van haar spel) heeft ze echt prachtig gespeeld, gehuild en gelachen, was heel erg mooi en intens. gek ook dat alles wat ik zei er als een waterval uit kwam; voortkomend uit een dichtgestopte pot met gevoelens en verlangens, betreffende liefde en leven. enfin, erg leuk!
de montage moet nog worden gedaan, wat een enorme klus gaat worden, omdat het in mijn hoofd veel en soms snelle opvolgende beelden zijn…maar ik ga de hulp van mijn twee broers inschakelen, die iets technischer zijn en meer met computers werken en dus ook meer van af weten dan ik

het leukste is eigenlijk, dat als het eindresultaat presentatie waardig is, mijn docent het aan de componist van het stuk , Simeon ten Holt, gaat laten zien en gaat proberen te regelen dat ik en hij het met hem gaan bekijken. dat zou echt heel erg leuk zijn! tevens erg spannend, we hebben zijn muziek namelijk erg ingekort en er een andere volgorde aan gegeven en er een beeldende vorm aan gegeven…natuurlijk hoop ik op niets dan lof van zijn kant over mijn/ons product, maar daar kan ik dus niet op gaan rekenen. we zien het wel dan!

misschien kan ik als het filmpje af is het op deze site zetten of ergens op internet zodat geinteresseerden het ook kunnen bekijken!

Zoveel mooie muziek! (ook zoveel slechte, maar laten we dat dan ook buiten beschouwing laten )

Dulce Pontes, volgens mij wel redelijk bekend bij het Nederlandse publiek. Portugese zangeres, niet alleen en perse fado zangeres. Ze kan zoveel met haar stem, verschillende klanken, hoogte en laagte en ze kan haar gevoel erin leggen (een kwaliteit die, mijns inziens, veel mensen niet bezitten, maar wel met hun stem op de radio komen…zucht). Heel erg mooi en ook zeker het beluisteren waard! O primeiro canto is de titel van, volgens mij, haar 4e album.

Hind (van Idols) heeft nog een lied van Dulce Pontes gezongen, Fado Mae. Ik vond dat ze het best mooi deed, alleen beetje te veel gekopieerd, ipv van er haar eigen ding van te maken. Maar wat ik van Fado weet, deed ze het best leuk

Ik pretendeer niet zo een interessant leven te hebben dat ik vind dat de rest van de wereld mijn dagelijkse bezigheden moet weten, laat staan lezen. Leef je eigen leven en laat het lezen van logs niet je tijd verdoen. Maar als ik soms iets hoor of meemaak, wat ik vind dat de rest van de wereld ook zou moeten horen of meemaken omdat dat wel degelijk een verbetering of verrijking aan je leven zou kunnen zijn, is dit een handige manier om dat te verwezenlijken.

ik doe dit dus uit pure liefde en compassie voor mijn medemens…

Ben laatste tijd verzot op een geweldig muziekstuk; Canto Ostinato van Simeon ten Holt (nog steeds in leven, en wel in kunstenaarsdorp Bergen in Noord-Holland). het is een zogeheten minimal music – compositie, voor toetsinstrumenten. misschien ken je die term en doet dat je denken aan niet al te melodisch en easy-listening muziek ; dit alles geldt niet voor Canto Ostinato. het is juist de melodie die het zo geliefd maakt.
het stuk bestaat uit een tiental stukjes (tussen de 80 en 100 dacht ik), die naar smaak van de uitvoerder(s) in een bepaalde volgorde en dynamiek kunnen worden geplaatst. dit betekent dus dat elke uitvoering ervan anders is en bijzonder.
Ik luister momenteel naar de versie van Polo de Haas en Kees Wieringa, op 2 piano’s.

Wat mij zo raakt en waarom ik het zo veelvuldig luister, is omdat de muziek zo verhalend is. natuurlijk niet concreet, (instrumentale) muziek is per slot van rekening een abstracte kunstvorm, maar ik krijg een heel palet aan gevoelens aangeboden, als ik deze muziek luister. zo neemt de muziek me eerst mee in een onduidelijk, “ik-ben-ergens-naar-op-zoek-gevoel”, wat leidt tot en chaotisch, soms geirriteerd gevoel (door de dissonanten), maar dan oplost naar een gevoel van “ik-weet-waar-ik-t-zoeken-moet-nu-nog-de-weg-erheen” (consonanten). deze weg duurt zeker 25 minuten, voor ik, na een achtbaan van gevoelens (frustratie, hysterie, woede, verdriet, wanhoop, blijdschap, angst) aankom bij een verlossing; de melodie van het stuk. deze draagt, voor mij, geluk, blijschap en rust, maar ook verdriet en een bepaalde onrust (zit m dat in een zekere eenzaamheid of een melodramatische gemoedstoestand? ik weet t nog niet, beide waarschijlijk, het een gaat niet zonder het ander) in zich. wat ook maakt dat dit niet t einde is of kan zijn van het stuk, de melodie gaat en moet verder en transformeert verder in een melodie die leidt tot een “en-nu?-gevoel” (dissonanten, die vervolgens oplossen in consonanten, met toch een bepaalde spanning erin).
het stuk eindigt niet perse bevredigend; nog steeds met een blij maar anderszijds verdrietig gevoel, heel basaal gesteld. ik denk dat dit komt, omdat je het hele stuk blijft verlangen naar een verlossing, de melodie. maar die melodie geeft niet alleen maar geluk of rust, want het maakt dat je weer verder wil en moet, om dat verdriet en donkere wat erin zit kwijt te raken.
jeetje, ik zie een overeenkomst met het leven, in ieder geval mijn leven. soms denk je Het Geluk gevonden te hebben, je verlangt er in ieder geval naar, maar als je het dan lijkt te hebben gevonden, kan het niet louter dat zijn en/of blijven. en je zoekt weer verder…
ik denk dat dit het is dat mensen zo aanspreekt in dit stuk. zelfs zonder te beseffen wat voor gevoelens je voelt als je dit luistert en er woorden aan probeert te geven, zoals ik net heb gedaan, voel je iets wat je bekend voorkomt omdat het je meeneemt naar bijna alle gevoelens die je kent als mens. en herkenning werkt denk ik altijd. uiteindelijk is alles wat door mensen is voortgebracht op de een of andere manier herkenbaar voor andere mensen, denk ik. maar dat haalt alles onderuit wat ik net heb geschreven, dus we vergeten die zin!

in andere woorden, luister Canto Ostinato, in ieder geval deze uitvoering ervan!

en als je dat (al) hebt gedaan , ben ik eigenlijk wel benieuwd wat je ervan vond/vindt en van mijn poging om woorden aan de beleving van muziek te geven en of je het daar mee eens bent!